İlk bakışta berbat bir fikirmiş gibi görünse de, Dan Brown'un dünyaca ünlü eseri The Da Vinci Code başarılı bir şekilde bir video oyununa uyarlanmış diyebilirim. Aslına bakarsanız oyundan çok fazla şey beklemediğim için de oyunu “orta şekerli” bulmuş olabilirim. Demek istediğim romandan filme uyarlamalar, günümüze kadar çok başarılı sayılamadılar. Filimden oyuna uyarlamalar da birer felaketti. Bunların hepsini düşününce, The Da Vinci Code oyununu elime aldığımda ondan çok fazla şey beklemedim. Fakat gördüklerimin beni az da olsa etkilediğini söyleyebilirim.
İster inanın ister inanmayın, oyun kötü değil. Aslına bakarsanız, The Da Vinci Code, oyunculara kimi zaman meydan okuma, kimi zaman da çok çeşitli oynanılış özellikleri sunan bir oyun. (her oyuncunun içerisindeki amatör kod çözme hissini tatmin edebilecek cinsten bir oyun) Fakat bunlar oyunun ortalamanın altından kurtulup üst sıralara çıkabilmesini sağlayamıyor. Bu sıkıcı girişten sonra yavaş yavaş oyunumuza geçelim isterseniz.
The Da Vinci Code, aslında, gizemli bir cinayetin katillerini bulmak için çok karmaşık ve bir o kadar da çeşitli bulmacaların ve komplo teorilerinin çözümü ve aynı zamanda anlamsız bir şekilde ayrıntılandırılmış ipuçlarını izleyerek mantık dışı olaylarla keşfettiğiniz enteresan ve şok edici hikayenin aslında Katolik kilisesinin iç yüzünü göstermesidir. ( offff cümleye bakın ya.. inanın bunu bitirebilmek için çok zamanımı harcadım :) ) Oyunu tek cümleyle özetleyebildim sanırsam. İlk bakışta ilginç bir konu ve enteresan özelliklerin güzel bir karışımı gibi duruyor olsa da, oyun olabileceği en sıradan sonla bitiyor :) Bu muhtemelen oyundaki temel iki karakterin, sembol bilimci ve cinayet şüphelisi Robert Langdon ve cinayeti çözmeyi hedefleyen Sophie Neveu ikilisinin inanılamayacak düzeyde kalın kafalı olmasından (sadece oyun için konuşuyorum) kaynaklanıyor.
Her iki karakter de olabildiğince ifadesiz (davranış ve konuşmada) ve her ikisi de, kişisellik yada insaniyetten mahrum bırakılmışlar. Galiba 2K Games, daha önce yaptıkları bir oyundan bir robotun kodlarını alıp bu oyun için editlemişler ve ortaya bu iki karakter çıkmış. Editlemişler derken iyi anlamda söyleyemiyorum bunu. Örneğin, hemen hemen herkesin bildiği konuyu bir kere daha anlatabilmek için oyunu fazlasıyla uzun diyaloglar eklenilmiş. Tamam oyunun hikayesinin detaylarına bu şekilde inebiliyorsunuz fakat bir yerden sonra müthiş can sıkıcı bir hal alıyor. Çünkü oyunda gördükleri hemen hemen her şey hakkında on dakikalık konuşma izliyorsunuz. Tüm bunların yanında, oyunun hikayesi orijinal kitapla dolayısıyla da filimle oldukça yakın ilerliyor. Zaten o “uzun” konuşmalardan sıkılmamızın bir sebebi de bu bence. Fakat Da Vinci Code’una alışkın iseniz, kendinizin de hikayenin bir parçası olmanız hoşunuza gidecektir.
Bu oyunda, cinayet mahallerini araştıracak ve bulmacalar çözeceksiniz. Oyunun büyük bir bölümünde bunları birbirine başarılı bir kurgu ile bağlayarak, oynanılışı yukarılara çıkartmış yapımcılar. Adeta oyun becerilerinize meydan okuyarak, bulmaca çözme, dayanıklılık, reflexler ve hatta dövüş yeteneklerinizi kullanacaksınız oyunda ilerleyebilmek için. Aynı zamanda kitaptaki ve filmdeki iki ana karakteri de kontrol edeceksiniz.
Oyunun isminden de anlayabileceğiniz gibi, zamanınızın büyük çoğunluğunu bulmacaları çözerek geçireceksiniz oyunda. Gerçekten çok fazla ve çok çeşitli bulmacalar var oyunda. Normal aksiyon oyunlarında olan bulmacaların zorluk seviyeleri, bu oyundakine kıyasla, 0-6 yaş grubu için kalır. Bilmeceler çözmeye çalışacak, karmaşık halde verilen kelimeleri düzenleyerek onlardan birer anlam çıkartmaya çalışacak, bazı sembollerdeki şifreleri çözecek, bazı kodlar bulacak ve onlardan birer sonuç çıkartmaya çalışacak, ve daha pek çok ilginç bulmacalar ile uğraşacaksınız.
Cinayeti işleyen katil, bir çeşit akıl hastası galiba çünkü arkasında o tonlarca ipucu bırakmış. Fakat o kadar gizli ve o kadar zekice bırakılmış ipuçları ki, sanki katil bir çeşit oyun oynamak istiyor. Bıraktığı ip uçlarını sadece bir sembol bilimci yada şifre çözme dalında uzmanlaşmış birisi çözebilir. Bu anlamda oyundaki bütün bilmece ve bulmacalar katil tarafından bilerek bırakılmış ve sizin oyundaki amacınız bu bulmacaları çözerek hepsinden çıkan sonuçları bir araya getirerek katilin kim olduğunu ortaya çıkartmak. Oyunun şifre çözme kısmı bana göre en iyi kısmı aynı zamanda.
Oyundaki her alanda çevre ile etkileşime girebiliyorsunuz. Herhangi bir yerdeki herhangi bir şey sizin için mükemmel bir ip ucu olabiliyor. Bu nedenle tüm alanları çok dikkatli bir şekilde incelemelisiniz. Ancak bu sayede oyunda ilerleyebiliyor ve hikayenin akışını takip edebiliyorsunuz.
Oyundaki gizli mesajları ve başarılı bir şekilde gizlenmiş ip uçlarını ararken bir yandan da güvenliğiniz için gözünüzü açık tutmalısınız. Sonuçta Robert Langdon bir cinayet zanlısı ve polisler tarafından aranmakta. Aynı zamanda adamımız Katolik kilisesinin temel taşlarını yerinden oynatacak nitelikte sırları açığa çıkartmak istediği için, bazı “fanboylar” ‘ında tek isteği karakterimizin ortadan kalkması. Karşınıza bir düşman çıktığında, bir tek tuşa basarak ona saldırıyorsunuz. Eğer düşmana vurmayı becerebilirseniz, onu etkisiz hale getirdiniz demektir. Eğer elinizde odun, sopa, demir…vs gibi bir şey varsa, yine tek bir tuş ile elinizdeki aleti düşmanınızın kafasına fırlatmak sureti ile ondan kurtulabiliyorsunuz. Hangi hareketi yapmayı seçtiğinize göre, ekranınızın altında hangi tuşlara basmanız gerektiğini göreceksiniz. Eğer doğru sıra ile tuşlara basamazsanız yada gerekli tuşa basmak için çok fazla beklerseniz, yapacağınız saldırı başarısız oluyor. Bu, dövüşte avantajı rakibe vermeniz demek ki bunu hiçbiriniz istemezsiniz emin olun :)
Savunma mekanizması da hemen hemen aynı işliyor. Düşmanınız size yükleniyor ve ekranın altında basmanız gereken tuşlar beliriyor. Gerektiği zamanda gereken tuşa doğru sıra ile basmanız lazım. Aksi taktirde tekmeyi yiyorsunuz. Oldukça basit gibi görünüyor ama bir anda işler sarpa sarabilir. Yinede dövüşlerde çok zorlanacağınızı tahmin etmiyorum. Dövüşlerdeki problem şurada ki, sırayla tuşa basma işi ve birçok tuşa basma işi, dövüşlerin gereğinden uzun sürmesine neden oluyor. Yine de dövüş sistemine alışınca çok da kötü olmadığını göreceksiniz.
The Da Vinci Code’daki en büyük hata, oyunun genel sunumda patlak vermiş bana göre. Demek istediğim karakterlerin sesleri, çok düz ve konuşmalardaki repliklere hiç uymuyor. Yani çok heyecanlı söylenmesi gereken bir sözle, sıradan bir selamlaşma aynı şekilde söyleniyor. Yada çok korkmanız gereken bir yerde yine normal ses tonu ve vurgular kullanılıyor. Karakter animasyonlarına gelince, hemen hemen hepsi sarsıntılı ve doğal olmayacak şekilde dizayn edilmiş. Tüm bunların yanında birkaç tane de bug görünce oyunun sanki bitirilmediğini düşünmeye başladım. Sanki oyunun içinde belli kodları çözüp oyunu full olarak oynamamız gerekiyor :) Herhangi bir nesnenin yanına yaklaştığınızda detaylarının artmasını beklersiniz ama oyunumuzda keşke yaklaşmayaydım dediğiniz çok olacak. Çünkü nesneler çok pürüzlü ve cansızlar. Hatta bazı yerlerde eşyaların arasına sıkışarak hareket edemeyebilirsiniz. Oyunun buglarından birisi de bu işte. Bu durumda yapmanız gereken tek şey reset atarak bölüme yeniden başlamak. Tersine, bazen eşyaların arasından çok sürhatli bir şekilde ilerleyebiliyorsunuz.
The Da Vinci Code, bulmaca çözme yeteneğinize göre 15 ila 20 saatlik bir oyun ömrü sunuyor oyuncuya. Her bölümde gizli eşyalar var. Bunları toplayarak kilitli olan şeyleri açabilirsiniz. Örneğin oyunun tasarım aşamasında yapılan çizimler yada bonus görevleri gibi. Başka oyunlara kıyasla, uzun sayılabilecek bir oyun fakat tüm bulmacaları bir kez çözdükten sonra bir daha oynamayacağınız bir oyun aynı zamanda.
Eğer aksiyon/macera oyunlarından hoşlanıyorsanız The Da Vinci Code’unu da seveceksiniz. Kitabı okudunuz, filmini seyrettiniz ama size yetmedi? Burada da imdadınıza oyunu yetişecek. Hikayenin sizin etrafınızda geçmesi de size eğlenceli dakikalar yaşatacak. Sadece oyundan çok fazla şey beklememenizi tekrar hatırlatmak istiyorum.
Bol oyunlu günler dilerim…
 |
|
