Şıkkıdı... Şıkkıdı... Dümteke Dübreke!!! Hasret sona erdi ey korku severler! Eyy Silent Hill'in o meşhur isini pusunu özleyenler... Ey o abidik gubidik yaratıkları görmek isteyenler! O halde gecikmiş de olsa müjdemizi verelim... PSP'deki çıkarmasından sonra, Silent Hill: Origins bu sefer emektar konsolumuz PS2 için geri döndü!

Playstation 2'yi ölmeden mezara koymak gibi gaflette bulunmamak gerekiyor zira emektar diye adlandırsak da kendisi her an yeni sürprizler yaparak bizleri şaşırtabiliyor. En kanlı canlı kanıtı ise hiç kuşkusuz Silent Hill: Origins ! Yeni nesil konsol sahipleri Silent Hill 5 için ağızlarının suyunu akıta dursunlar biz de önümüzde durup bizlere selam çakmayı esirgemeyen Silent Hill'e saldıralım da olsun bitsin.

PSP versiyonu ile arasında hikaye bazında pek bir farkı olduğunu söyleyemeyiz. Daha önce inceleme yazımda da belirtmiş olduğum üzere, Origin - adından da anlaşılabileceği gibi - ilk oyuna dayalı bir hikaye sunarken aslında Silent Hill oyunlarının tamamına yeni bir sıva yapıyor. Zira belki karakterimiz Travis, Silent Hill'in onca karakterinden sonra hafızalarınızda fazla yer edinemeyebilir fakat hikayenin tamamında kilit bir noktaya yerleştiğine şüphe yok.

Hikayemize gelince: Hemen hemen her oyunda olduğu gibi ( The Room hariç), karakterimiz esrarengiz bir biçimde Silent Hill'e çekilir. Silent Hill dışındaki bir çevre yolunda seyir halindeyken birden esrarengiz kızımız Alysa'nın yola atlaması üzerine, facianın eşiğinden döner. Tabii atlattığı bu kazanın ardından kamyonu da bozulmuştur. Sonuç olarak Travis'de diğer ana karakterler gibi çeşitli sanrıların da yardımıyla Silent Hill'e teşrif bulunur ve karşımıza yeniden cevaplandırılmayı bekleyen soruları, asla kalkmayan sisleri ve şekilsiz şemalsiz ucubeleri ile yeniden Silent hill portresi çıkıverir. Evet işte hikayemizin başlangıcı böyle. Farkındaysanız neredeyse hiç bir değişim ya da deformasyon yok.

Silent Hill: The Room'un damardan SH fanatiklerini pek tatmin etmediğini biliyoruz. Aslına bakılacak olursa The Room adı altında başlı başına bir oyun olarak yayınlanmış olsaydı hiç bir değişiklik olmazdı. Zira oyunda ne fenerimiz ne de radyomuz vardı. Basit detaylardır diyerek geçmemek lazım zira oyunun 2 temel unsurunun yokluğu, o bildik tanıdık Silent Hill atmosferini baltalayıveriyordu! Tabii bütün bunlar bir yana The Room , gerçekten bir Silent Hill oyunu bile sayılmazdı! Oyunda Silent Hill'i bize çağrıştıran, Walter'ın odasına asılmış 2 adet Silent Hill posteri, gazete kupürü, komşu kızının yatağındaki oyundaki tavşan ( Silent Hill 3'de bir markette karşılaştığımız) ve tabii ucundan kıyısından gördüğümüz Toluca Gölünden ibaretti. Bütün bunlara rağmen hikaye Silent Hill'in diğer öyküleri ile bağlıydı fakat oyunda maalesef o hava yoktu. Değişen envanter ve kontrol sistemi ise cabası...

İşte Origin'i şu anda önemli kılan en önemli unsur hiç kuşkusuz hikaye bazında olduğu kadar oynanış, atmosfer ve grafik bazında da köklere dönüşü sağlaması diyebiliriz. Öyle ki gerçek anlamda Silent Hill ve türevi oyun arayan lakin aradığını bir türlü bulamayanlar için biçilmiş kaftan diyebiliriz.

Tabii bütün bu özelliklerinin yanı sıra Silent Hill: Origins , kendi türüne herhangi bir yenilik de getirmiyor. Diğer bir tabirler elbette grafikler artık mortu çekmek üzere olan PS2 için oldukça kaliteli, ışık ve gölgelemenin kalitesi de bariz bir şekilde kendisini belli ediyor. Fakat buna rağmen oynadığınız oyunun Silent Hill 2 ya da Silent Hill 3 den pek bir farkı yok. Oyundaki başlangıç jeneriği, etkileşimli olarak yapılmış ve yine Akira Yamaoka imzalı muhteşem bir intro ile geçiyoruz bu kısmı fakat bu kısım ve sonrasında vuku bulan aksiyondan hemen sonra bilindik bir Silent Hill ile karşı karşıyayız. Silent Hill geleneği olduğu üzere haritamızdaki yollar yine çeşitli uçurumlarla kesilmiş vaziyette. Bütün bunlar bir yandan hoşumuza giderken diğer yandan can sıkıcı da olabiliyor. Öyle ki Origins'in ilk 2 saati büyük ihtimalle sizleri de sıkabilir. Kronik bir Silent Hill sever olsanız dahi her oyunda aynı şeyleri yapmış olmanın verdiği sıkıcılık bir şekilde sizi pençesine alıyor. Fakat biraz sabırlı olursanız oyunun kaymağını yemeğe başlarsınız. Nitekim rutin geçen ilk 2 saatin ardından hikaye şekillenmeye başlıyor, mekan çeşitliliği ve bununla birlikte ince zeka ürünü bilmeceler de ardı ardına geliyor haliyle...

Bilmeceler demişken, genellikle Silent Hill 2 bilmecelerini andırıyor. Yanii kafayı biraz çalıştırınca fazla zorlanmadan geçilebilecek türde bilmeceler hepsi. Özellikle SH2 oynayan ve oyunun bilmecelerine aşina olanların pek fazla zorlanacaklarını düşünmüyorum.

Gelelim karakter modellemelerine. Aslında çok bariz farklar yok modellemelerde. Yine hastalıklı bir zihnin ürünü olan envai çeşit ucubelerle karşılaşıyoruz. Tabii aralarda çıkan bossların da emsallerinden pek farkları olduğunu söyleyemeyiz. Aradan geçen yılların getirmiş olduğu tecrübe midir? Yoksa Silent Hill: Origins yaş sınırını biraz daha aşağı indirip oyuncu yelpazesini genişletmek için törpülen miş midir bilemem fakat Origins diğer oyunlara nazaran daha kolay ve oynanabilirlik çıtası biraz daha aşağıda bir oyun sunuyor bizlere...

Her şey iyi güzel lakin Silent Hill inandırıcılık konusunda sınıfta kalıyor. Elbette eski oyunlarda gördüğümüzde yadırgamadığımız pek çok şey günümüzde bizlere saçma gelebiliyor. Fakat Silent hill gerçekten inandırıcılığını epey yitirmiş olarak çıkıyor karşımıza. Örneğin etrafta gördüğümüz hemen her nesneyi yanımıza alabiliyoruz (Televizyon, daktilo, yazar kasa... ). Bunları düşmanlar üzerine kullanabiliyoruz iyi güzel fakat bir noktadan sonra yanımıza o kadar çok şey alıyoruz ki, bunları saklama konusunda sıkıntı çekmememiz kafalarda soru işareti bırakıyor (Diğer bir tabirle o kadar envanteri neremize sokuyoruz? 35-40 envanter taşıdığımız oluyor. ) Tabii bunun yanı sıra elimizdeki bıçak, sopa, kazma, kürek gibi silah olarak kullandığımız envanterler 1-2 düşmanı yere serdiğimizde kırılıyor. Burada devreye giren gerçekçilik ne yazık ki o envanterleri taşıma konusunda sınıfta kalıyor. Bütün bunların yanı sıra karakterimizin "hala" karşılaştığı şeyler karşısında "insani" tepkiler vermemesi de tartışma konusu!

Sonuç olarak Silent Hill: Origins hataları olan fakat diğer taraftan bu hataları örtmeye çalışan bir oyun ve hepsinden önemlisi PS2 için son demlerin yaşandığı şu günlerde çikletten çıkan bir hediye diyebiliriz kendisi için. The Room'daki hatalardan ders alınmış ve yeniden köklere dönülmüş tabii bu yapılırken biraz abartılmış ve karşımıza ikinci oyundan pek farkı olmayan bir oyun çıkmış. Tabii bu da bir geçiş evresidir. Zira Silent Hill 5 in beklenen metamorfozu gerçekleştireceğine şüphe yok... O zamana kadar Origins'in tadını çıkarın derim... Saygılarımla...